Vliegangst

Mr. Play It Safe was afraid to fly
He packed his suitcase and kissed his kids good-bye
He waited his whole damn life to take that flight
And as the plane crashed down he thought
“Well, isn’t this nice.”
And isn’t it ironic,l don’t you think”

Ironic – Alanis Morissette

Al sinds ik mijn ticket heb geboekt voor mijn reis naar Londen, zit dit nummer in mijn hoofd. Ik vind het een stom nummer, en ook alleen dit couplet komt steeds weer voorbij. Ik probeer het te negeren door andere nummers te draaien, maar het lukt me niet. Net als Mr. Play it Safe, heb ik ook vliegangst.

Als ik zeg dat ik vliegangst heb krijg je de meest lieve, irritante, maar ook goed bedoelde reacties naar je hoofd. Hieronder een paar van de clichés…..

Reizen met een auto is veel gevaarlijker dan met het vliegtuig”

Natuurlijk, het probleem is alleen dat ik de auto zelf bestuur en ik mijn leven niet in de handen van een vreemde leg. Kom ik gelijk bij het volgende cliché

Die piloot wil ook gewoon naar huis vanavond”

Ja, maar als hij dat nou eens niet wil? Als hij een hekel heeft aan dat mokkel dat thuis zit, zijn kinderen rotjong blijken te zijn en dat zijn leven eigenlijk nog weinig zin heeft? Ik bedoel je weet nooooit, wat er iemand zijn kop omgaat. Of stel dat de piloot wel zijn dag heeft, maar dat er iemand bij mij in het vliegtuig zit wiens karma, zeg maar een beetje verlopen is? Dan heb ik toch ook gewoon een probleem……

Ach, als je nog nooit hebt gevlogen, hoe weet je dan dat je bang bent?”

Dat vind ik wel zo’n stomme opmerking! Hoe weet jij nou of geld gelukkig maakt als je nog nooit de loterij hebt gewonnen? Hoe weet jij nou of doodgaan vervelend is als je hier nog rondloopt? En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar je snapt mijn punt denk ik….

Ik weet ook donders goed dat iedereen het lief bedoeld, en ik waardeer het gebaar, echt! Het is gewoon dat mijn lijf er zich geen bips van aantrekt….

In mijn hoofd kan ik alles redelijk weg redeneren…. “waarom zal van alle vliegtuigen, nu juist de mijne neerstorten?” Maar het probleem is dat mijn lijf gewoon weigert als ik maar aan vliegen denk. Dan breekt het zweet me uit, word ik spontaan misselijk, en voel ik me een klein kind wat gewoon het liefste bij haar moeder op schoot wil kruipen om een potje te janken.

Ik heb het allemaal gedaan, ik heb me vanmorgen al 3 keer opnieuw opgefrist en de deo-bus leeggespoten, ik heb een tabletje tegen de misselijkheid ingenomen, en ik heb gejankt, even heel hard gejankt!! Ik heb me verschrikkelijk kwetsbaar gevoeld, en met mijn man nog even mijn laatste begrafenis wensen doorgenomen….. “ik wil in mijn trouwjurk begraven worden, een koets met 2 paarden in rouwkleden, en hier is een lijstje met muziek”

Het klinkt iemand zonder vliegangst, en met gezond verstand belachelijk in de oren, maar het voelt voor mij echt alsof ik dat vliegtuig gewoonweg niet levend kan en zal verlaten….

Ik ga straks het vliegtuig in, vlucht KL1021, mocht hij de overkant niet halen….I told you so!!

Babsjuh

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *